بلاگ

پارکور

پارکور

پارکور یا هنر جابه جایی یا شهرنوردی، یک راه نوین برای تعامل با محیط اطراف فقط با استفاده از توانایی های انسان است.

دیوید بل، بنیانگذار پارکور در فرانسه می گوید: جنبه فیزیکی پارکور غلبه کردن بر همه ی موانع پیش روست. درست مانند اینکه در شرایط اضطراری گیر کرده باشید. پارکور تنها یک سری حرکت نیست؛ مجموعه ای هدفمند و دارای فلسفه خاص خویش است. پس هدف پارکور، رسیدن به مقصد با استفاده از کاراترین ، روان ترین و مستقیم ترین مسیر و مناسب ترین حرکات است که می تواند شامل دویدن، پریدن، بالا رفتن و خزیدن باشد. کارایی یکی از مهم ترین ویژگی های پارکور است و به این معنی است که لازم نیست حرکات سریع ترین باشند، آن ها باید مستقیم ترین و با صرف انرژی کمتری انجام شوند و همچنین از آسیب دیدگی دراز مدت و کوتاه مدت جلوگیری کنند.

به کسانی که از اصول پارکور در زندگی خود بهره می برند ، تراسور گفته می شود.
پارکور از زمانی که انسان به شکار کردن و شکار نشدن نیازمند بوده، وجود داشته است. انسان ها به طور طبیعی گستره ای قابل توجه از حرکات و حالات ممکن را برای گذشتن از موانع به وجود میآورند. از آن گذشته، کودکان به آسانی، خلاقانه و با نشاط حرکت میکنند. اما با بزرگ تر شدن و آغاز حرکت آگاهانه، آن ویژگی ها را از دست میدهند.

پارکور به معنای خاص آن، توسط ریموند بل یک سرباز فرانسوی در جنگ ویتنام، پایه گذاری شد. او و همراهانش به دنبال به وجود آوردن یک روش کارا بودند. این فعالیت ها، سرانجام توسط فرزندش » تعقیب و فرار « و مناسب برای دیوید بل به صورت مدون درآمد. دیوید بیشتر عمر خود را صرف ساماندهی این ورزش کرد و نام پارکور را بر آن نهاد. او و دوستانش، از جمله سباستین فوکان که مشهورترین آن هاست، با آموزش های ریموند بل این ورزش را از ترکیب ورزشهای مختلف و با هدف کمک کردن به دیگران در زمانهای اضطراری، در حاشیه پاریس به وجود آوردند.

کجا و چگونه؟
بر خلاف بسیاری ورزشهای دیگر پارکور در زمین یا ورزشگاه اختصاصی تمرین نمیشود. تراسورها در محیط های شهری مانند سالن های ورزشی، پارکها، زمین های بازی و سازه ها و ساختمان های رها شده تمرین میکنند که باعث به وجود آمدن نگرانی هایی مانند تجاوز به حریم شخصی، آسیب رساندن به اموال عمومی و تمرین در م’کان های نامناسب شده است.

پارکور وسیله و تجهیزات خاصی احتیاج ندارد. تراسورها لباسهای ورزشی معمولی سبک و راحت میپوشند. تنها چیزی که به آ نها توصیه میشود، یک کفش ورزشی سبک با چسبندگی زیاد است.

بعضی از تراسورها از مچ بند برای محافظت از مچ هایشان استفاده میکنند. برخی نیز از دستکش های نازک ورزشی برای حفاظت از کف دستهایشان استفاده میکنند که به علت کم کردن چسبندگی، بعضی از تراسورها به استفاده از آن تمایل ندارند.
چه کسانی میتوانند تراسور باشند؟

همه میتوانند پارکور را شروع کنند و محدودیتی وجود ندارد. همه میتوانند با توجه به توانایی های خود در این ورزش پیشرفت کنند. پارکور محدودیت سنی، جسمی و یا جنسی ندارد. هرچند آمادگی جسمانی در پیشرفت یک تراسور نقش به سزایی دارد، اما تلاش، پشتکار و انگیزه بسیار مهمتر است.

قد و وزن تا حدودی در پارکور موثر است. به این صورت که قد بلند و وزن کم می تواند به پیشرفت پارکور کمک کند اما تراسورهایی هستند که با قد کوتاه و وزن زیاد هم در این ورزش موفق هستند. در پارکور مهمترین عامل اعتماد به نفس و انگیزه است.

دو آزاد و پارکور
در آغاز دو آزاد معادل انگلیسی واژه ی پارکور بود اما اکنون خود به عنوان شاخه ای مستقل از ورزش شناخته میشود. دو آزاد در مقایسه با پارکور دارای حرکاتی با جزییات بیشتر است. حرکات دو آزاد مانند چرخش ها و گردش ها برای خلاقانه تر شدن، زیبایی و جذاب شدن این ورزش است.

هدف پارکور رسیدن سریع و کارا و در مسیری مستقیم است، در حالی که دو آزاد هنر حرکت کردن در محیط اطراف، به هر صورت دلخواه و در مسیر دلخواه است.

دوندگان آزاد حرکاتی را تمرین کرده و به کار میگیرند که فقط برای غلبه کردن بر موانع انجام نمیشود. مهمترین عنصر در دو آزاد، هارمونی بین دونده و مانع است. حرکات یک دونده آزاد باید بدیع، زیبا و خلاقانه باشد.

پارکور یک رشته ورزشی و فلسفه ای با ارز شهای خاص خود است که برای آگاهی از توانایی های خویشتن، پرورش جسم و روح و هنر زندگی کردن به کار گرفته میشود.